Stajyer Çilesi

Anaokulunda staja başladığımdan beri 5 hafta olmuş. Bilmiyorum sanki çok da hissetmedim ama gün olarak çok yoruyor. Çocuklar tam bir zirzop. 25 tanesiyle baş etmek ise intihar sebebi. Söz dinleseler çok tatlılar aslında. Ama biraraya gelince deliriyorlar. Sonracığıma çarşamba akşam şarap içmiştik, çok eğlenmiştik, çok gülmüştük. Perşembe sabahı staj beynimle çekiçle vuruluyormuş etkisi yarattı. Aşırı yoruldumm, hayattan soğudumm. Bütün gün yattım dinlendim. Cuma günü güzeldi, hem sınıf hakimiyeti bizdeydi. Hem çocuklar da eğlendi yaptığımız etkinliklerle. Neyse böyle gidecekse güzel bişey. Etkinlik seçerken dikkat etmek gerekiyormuş sanırım. Yoksa çocuğa da çile sana daaa.... Ayrıca o öğretmenin verdiği mal mal el işlerini yapmak istemiyorum. Maaş verin yapiym. Karın tokluğuna bu kadar da olmaz ki...

Sertabı andım.

Dün çok tatlı bir psikologla konuştum. Bana kendim için ne yaptım listesi yapmamı söyledi. İşim, ailem, arkadaşlarım veya geleceğim için değil. O gün kendim için ne yaptığım. Boşlukları görünce anlayacaksın ve inan iyi gelecek dedi. Sonra oturup düşündüm. Ne yaptım? dedim. Pek bir şey bulamadım açıkçası. İnsan üzülüyor. Yaşamın anlamını sorguluyor biraz. Bencil olmak kötü birşey mi iyi birşey mi bilmiyorum ama bu aralar kendime yeni bir ben lazım buna eminim.

Derin bir nefes alıp buraya doğru bırakıyorum. Tüm sıkıntılarımla, tüm kaygılarım ve korkularımla... Hayatımda bir şeyleri yanlış mı yaptım, yanlış tercihler mi yaptım, yoksa karakterimden mi kaynaklı bir şey bilmiyorum ama her anın sorgusunu sualini yapmaktan kendi kendimi tükettim. Belki yaşadığım bu zorluklar sayesinde ileride çok güçlü bir insan olucam. Ama şuanki yük ağır geliyor. Omuzlarımdan biri inatla bastırıyormuş gibi. Ben yukarı çıkmak için debeleniyorum. Belki boşuna değil bu çırpınışlarım. Bilemiyorum, kendime zaman tanımıyorum. Bunu yapsam, akışına bıraksam mutluluğa kucak açar mıyım? İçimdeki bu bunalım hissinin ölmesini istiyorum. Lütfen Allahım!